Yıllanmış Yıldızim

kara göklere perde çekerken güneş

maziyi aralarcasına dudaklarında

teninde güneş doğar

bir sabah patpatyaların

cemreler karın üstüne safak atarken

seherde esen rüzgar

kulaklarıma gelen;

tatlı uğultu..!

çiçeklerde maziyi arar

yıldızsız gecelerde kayan ben değilmişim

bunu mazim söyledi

kara yıldızlar güneşten bensizliği istedi

yıldızlarda küsmüş artık bana

çakip giderlerken geceye vedayı

ezanlarda esen rüzgar

sustururken bu nameli edayı