Yine

göz yaşlarımla büyüttüğüm bu sevgiyi şimdi sevginle sen yetiştirmeye çalışıyorsun.

o kadar çaresizim ki senin elinde hep yenik düşüyorum sana.

gittiğin günü hatırlıyorum da ne acımasızcaydı

bir sebep bile söyleyemeden çekip gittin, işte o an

senin gözlerine bakıp ne kader acınası bir halde olduğunu gördüm

küçücük bir çocuk gibiydin

ama sen günahsız değildin

yavaş yavaş tükenmeye başlamıştın ki içimde

bir anda çıkıp giriverdin hayatıma

sormadan davetsizce

her şeye rağmen seni kabullenebildim

sebebini bile bilmezken tek bir kelimenle hataya döndüm sanki

bu sefer tamam dedim

her şey güzel hayat güzelleşmeye başlamıştı

ama

ama sen yine gittin

alıştım artık eskisi kadar acı vermiyor nedense

sadece ufak bir sızı

canımı bile yakmadı...