Yine de Narlar Olunca Gel

Zaman iyi beslememişti aşkı

tembellik yapmıştı sıska yüreğiyle.

Sorumluluğunu

düşlerin gerçekle savaşındaki yenilgisinin sökülmüş onuruna yüklemişti.

Onursuzluk,

durmadan tembellik damıtıyordu

anıların gizli yaralarından,

buz tutmuş damlarına.

Oysa aşk,

biraz da zamanın unuttuğu yerde

birbirini beklemekti.

Günün her saatinde

" şaraptan yapılmış bir kadın" olarak

Çocuklar avuç açmıştı

Hiroşima'nın şeker yağan göğüne.

Göğünden şeker yağan Hiroşima

yerden uzuvlar topluyordu.

Mavinin kanadı buz yanığı griye bulanmıştı.

Kar taneleri ipek günlüklerin arasında

çukur çukur rengârenk gözler açmıştı.

Ben,

bütün bu yıkıntıların ortasında

sana ayrılmış bir mevsimi saklıyordum.

Bir avuç gökyüzü,

biraz nar kokusu,

bir de adını söyleyince

yeniden çiçeklenen içimin bahçesi vardı.

Yaşanmışlıkların ucundaki süngü,

konumumu şaşırmadan gelip buluyordu her defasında.

Her defasında alnımın çatına

bin küfür , silah çatıyordu

kalabalık bir şehrin egzoz kokan aşkına.

Gökdelenlerce kirlenmek yakışıyordu

bu şehrin yalnızlığına.

Ama ben

"bütün zamanların en güzel kaybedeni"

yine de sana

temiz bir gökyüzü bırakmak istiyordum.

Bütün savaşlardan arta kalan

bir öpüşün sıcaklığını,

bütün yaraların unuttuğu

bir sevdanın hatırını.

Yine de

narlar olunca gel.

İncirin hatırını s’ele vermeden,

gelişin her mevsim güzel.

Yine de

narlar olunca,

silahlar ölünce,

zaman yüreğini doyurmayı öğrenince

gel.

Çünkü ben

bütün yıkılmış mevsimlere rağmen

sana ayrılmış bir baharı

içimde hâlâ saklıyorum.