Yine Gelirim Belki

yine gelirim belki

güz gelmeden

...

düş yollarına eski bir hüzünle

kuş dökerim

sözlerimde aylak sancı geciktirirken akşamı belki

sislenen gizin gülüşüyle

savrulurken suskunluğun çanı

kanayan çocuk olurum

yalın yolda yürümenin

aynalara ve suya yüz verip

öğrenirim büyümeyi

gün güller içinde solan

kekeme an

karanlık yağmur avuçlarımdan sızan

Ay çağıltısı zamanın aklında göçebe sığınaklar

uçurum açarken

yine gelirim belki

tutuşur ikide bir saçımı tarayan rüzgar

ki, konuşursam azalacak

içimdeki alaca öğüt

su çürüyecek

nefes nefese an kalacak

usul usul sararan tohumların

acemi yalnızlığına yumak gibi toplaşan sancım

dumanlı ıslığın iyi çiçekleriyle

dudaklarıma bir söz doğur

öylesine yorgun belki

...