Yine Gülümse Bana

Aşığınım, anladım ki sensiz hiç yaşayamam,

Bu kalbimi inan ki, sen olmadan taşıyamam.

Günlerimde hep sen varsın, seni sevdi gözlerim

Sensiz hayat zindan bana, bu zulumü aşamam.

Kalbin açık, sözün açık, yüzün açık, tertemiz.

O kalbinde neler var ki, anlat bana ne o iz?

Hilal olsan, güneş olsan, yıldız olsan ey güzel,

Bakmaya hiç doyamazdım, bakamazdım ey güzel.

Gülünce sen güller açar, bitap kalbim,karalı

Öksedeki bir kuş gibi inan kalbim yaralı.

Bu derbeder kalpte neler vardır bilmezsin,

Bilmediğin içindir ki, bu yaramı silmezsin.

Fırtınalı bir gün gibi, gelir geçer bu günler,

Tufandan bir iz varsa, bil ki o da kalbimdedir.

Seni gördüm, seni sevdim, sana yandım tutuştum.

Bir lav gibi, yangın gibi, benliğimle tutuştum.

Mısraları belki saçma bulacaksın sanırım,

İster yalan, ister doğru, bunları sen sanırım.

Her mısrada senin yüzün, senin yüzünde mısra,

Bir şiir ki böyle kalsın, seni bundan tanırım.

Yazılanlar bunlar değil, bir acının dilleri,

Bu mısralar, aşkımızın yarım kalan külleri.

Bu külleri savursam da, gözlerime dolsalar,

Kendimi sanki cennette, seni huri sanırım.

Gözlerinde hiç bulut yok, ilkbahar günü gibi,

Korkarım ki birden başlar habersiz yağmur gibi.

Anlarım ben seni, benden gittiğini o zaman,

Yüreğimden bir parçanın koptuğunu o zaman.

Yine beni hiç bırakma, yine gülümse bana

Yine kalbim, sen gülünce, yine yansın yaralı.

Gitme sakın, dayanamam, yollarda kalır gözüm

Çıkacakken çıkmaz olur ağzımdan birkaç sözüm

Bu sözlerim belki o an sevgimin karşılığı

Bir sevginin, kalbimdeki yaranın karşılığı.

Alışkındır hep gözlerim yollarda beklemeyi

Sadakat ve sabırla yollarını gözlemeyi.

Ben yazdıkça bu mısralar kıtalaşıp taşıyor,

Derya gibi gör bak gönlüm, gör bak nasıl taşıyor.

Yazıyorum, yazıyorum, dinlenmeden bıkmadan,

Yazıyorum bu şiirimi, son söz benden çıkmadan.

26 Eylül 2009-Isparta