Yirmi Kasım'a Bir Kala

sallanır umutsuz ağacın

aşk kırıntıları

kuşlar seslenir yokluğa

bir bir

dökülürken yapraklar

kelebek gelir aniden

ölümü düşünmeden

aykırı mevsimlerden

uzun soluklu yollara doğru

dilenir geleceği

geçmişe gülümsemeden

gün olur

ay olur

yıl olur

sahipsiz sevdalara kalır

aşkın kokusu

irkilmiş tövbelerinden damlar

kar taneleri

sevilmemiş topraklarına çöker

yağmur ardı toprak kokusu

sayıklarsın adını

morun bunalmışlığından kalanlarla

renkleri unutur

yanlış siyahlara aldanırsın

aldanır dediysem

yanarsın

sokağının en güzel penceresiyken

kara bulutlar ardı

solmuş bir çiçek olursun

korkarsın

kendinden

sevginden

dilinden ve yüreğinden

halbuki

ben en çok

mavi içindeyken severdim seni

korktuğumdan

yandığımdan

veya aldandığımdan değil

sadece

düşlerime en uygun senin yüzünü bulduğum için

hayallerime en çok senin hayallerini yakıştırdığım için

şimdi bakıyorum da

bu mahallede

ne çok balkon varmış

ne çok bağıran yürek

ne çok susan sen

ne çok fısıldayan ses

beni sana unutturan

seni bana bağlayan...

19.11.2016