Yırtık Afişler

kimseler yakıştırmadı bana gülmeyi

belki de o yüzdendir nadir gülüşlerim

hayatımı yaşayamazken adam akıllı

bilmiyorum hangi yüzledir bu zamansız düşlerim

yaşadıklarımı unutmadım, tıpkı yaş akıttıklarım gibi

hepsi birer göl artık, güneşle kurumaya başlayan

daha dünün alıngan çocuğu değil mi bu

ne varsa şimdi hayata dair hepsini boşlayan

boş vermek, aldırmamak şimdiki asli işlerim

etten kemikten yaratılmışız hepimiz

önceden ettim; sevdim, affettim

sonra kemik oldum; sertleştim, kırıldım

o gün bugündür fark ettim

kullanılmıyor artık yırtılmış afişlerim