Yok Oluşun Çerçevesinden Kendimi İzliyorum

Yok Oluşun Çerçevesinden Kendimi İzliyorum

Bir boşluk, bir hiçlik var içimde;

Yağan yağmur altında ıslanmak istiyor yüreğim

Sığmaz oldu bedenime, çıkmak istiyor yerinden sanki.

Sıkılıyorum bu hayattan

Saatler geçmiyor sanki ; her saniye biraz daha bunaldığımı hissediyorum

Kapkaranlık geliyor her yer

Duvarlar sanki hesap soruyor benden.

İşte böyle daralıyorum geçmeyen saatlerde

Hissizliğin içinde yön vermeye çalışıyorum duygularıma

Savruluyor rüzgârda bilinçsizce

Onları yönetmeye çalışırken bin kez yeniliyorum kendime

Her defasında da yüzleşmek zor geliyor hatalarımla

Çocukluklarıma veriyorum zamansız hatalarımı

Büyüdüğümü kabul etmek istemiyorum sanki

Ama yanılgılarım sorumluluklarımdan büyük oluyor

Bitmek belkide zor gelen bana

Acılarımla yok olmak belki de

Ölüme her an biraz daha yaklaşmak korkutmuyor beni

Sadece apansızın aklıma gelen ve hiç çıkmayan dakikalar korkum oluyor

Ateşe elimi değdirmek değil canımı acıtan

Ya da ateşten yanan elim değil

Sadece ateşle oynadığımı bilmek...

Hayat mı bu sence?

Yaşamaya bunun için mi devam ediyorum her an

Ölümün öyküsü mü yoksa bu?

Çıkmaz sokaklarda kaybolmak gibi bir şey

Çaresizlikten sarılmak en yakınındaki yılana zehirleneceğini bilerek...

Yüzleşmek zor geliyor

İçim acıyor her vuruluşumda

Büyüyorum belki ama böyle olmasını istemiyorum sadece

Anlatmak istediklerim bunlar da değil aslında

Yok oluşun çerçevesinden kendimi izliyorum yine!!!