Yok Üstüme!

Gün geçti...

Yok! Üstüme; yok dünya da bir eşim!

Böbürlenme sanmayın, bu kadere serzenişim

Bulamadım kendime bir dost, bir arkadaş,

Ne yaverim var, ne de yoldaş

Can bildiklerimin ciğerinde taş

Koyamam kimsenin yoluna baş

Ben kendimle kaldım, kendimle yalnızlaştım

Aklım almadı düştüm

Akıllara aldıramadım düştüm

Gün geldi anlatmaktan yorgun düştüm

Gün geldi isyan bayrağı yorganına düştüm

Günü kurtaramadım, gülü kurtaramadım

Yanmışım!

Yanılmışım...