Yok Yerin

İçimden gelmiyorsun artık

Cümlelerimi öznesiz bıraktım bilerek

Düşlerim artık sensizler

Eskisi gibi değil aşklarım

Sevginin mutlulukla sınırlı olduğuna inanıyorum artık

Aşkın yeri yok

Aşka ayıracak gönül yok bende

Üşümeyeceğim sevilmediğim için

Beni sevsen de sevmesende umurumda olmayacak

Şiirlerimi aşka bağlamayacağım

Hayatın bana kattıkları ile yetinecek yüreğim

Uçurup götürecek şarkılar beni uzaklara

Bin bir umutla geri döneceğim

Asla bir umutta yerin olmayacak

Güneş kadar parlakken umutlarım;

Ay gibi kapatmayacaksın önümü

Karanlığa mahkum etmeyecek gözlerin beni

Ben yalnızlığa mahkum geldim dünyaya

Ve böyle gitmek benim kaderim

Yazgımı silemez senin sevdan

İçindeki sayısız aşk ile giremezsin gönül gümrüğümden

Sensiz yaşamak zor olmayacak, asla!

Ve ben sen yokken ayrılık şarkılarına adamayacağım kendimi

Pişmanlık duymayacak,

Seni vefasızca, senmişcesine öldüreceğim

Farkına bile varmayacaksın

Sen hep bir başkasını seveceksin

Beni asla kaideye almayacaksın

Ruhun hep başka göklerde uçacak

Ve ben asla sevmeceğim seni

Ne selamına muhtaç

Ne de gözlerine özlem beslecek ruhum

Bir parça nefret olacak sana kıyan

Ve ben öleceğim birgün

Bir şehadet gibi mırıldanacağım adını dudağımda

Sevdiğimden değil inan unutamadığımdan

İnsan vazgeçemeyince kendini böyle avutuyor...