Yokluğun Sensizlik Çalıyor
gitme..!
el verirken yüreğinide ver
sence yetmez mi?
yok
ruhun nerde sorma
kalmasını bildiği yerden ayrılmaz
görünmese kaybolmaz
sevdiğine emin ol
gel
üstümüze doğan aydınlıklar
sen varken ışıklanır her yanım
yoksan karanlık günlerim
hasret ayrılık olmasın
ölümler gitsin uzağa
sen kal yanımda
özlemler yollara düşerken
hasretin içimde kaldı
gürbet acıtır içim kar soğuk
her an beklerim
yokluğun sensizlik çalıyor
hasret çoğalır yollar uzar
sen efkarına duygularını sar
eserken
içtiğim sigaramın dumanı gibi
tüterdi ruhum
sana olan düşkünlüğüm
o an
yine bir türküyle başlar içimdeki senliklere
içimi saran sessizliğin dolanır
gördüğüm güzele..
sonrası havası güzel günün
anlatılacakları yıldızlara
bir akşam üstü seslendim
şimdi nerdeyimi s/ayıklarken
sakın ağlama
içimdeki esen rüzgarı
sakın ola sevmeye kalkma
ve gözyaşı dökme
dertlerini unutup bana k/almayasın
sakın ha...
sevdiğine gelinceye kadar kuruntuları at
güzel umutlarını elinde yoğur
sonra
seninle birlikte onları dertlerimizin içine atalım
birlikte gözyaşımızla unutalım
yaşamaya daha vakit varken
hayatın boşluğuna kapılmadan
kendini uçurumlardan sakın
cesaret dirençli ruhla
hayat denen kavgada
ölsekte..
ölümsüz sevdayla ölelim.
_yokluğun sensizlik çalıyor
02 Eylül*11