Yokluğun Teni

Yokluğun tenine dokunup

Hiçliğin canını acıtmak

Bomboş sokaklarda kaybolan bakışları kanatmak delice

Fırtınalarda ceviz yaprağına tutunup savrulmak

Ve tüm nefretimi yağdırmak yağmurla

Gökyüzünden yeryüzüne

Titremek hissedildiğini hissettikçe

Kalbimin terini silmek ter bezimle

Terkedilmek bu olsa gerek

Ağustos böceğinin karlar altında çaresizce bakışıdır bulutlara

Ve bir kartalın yalvarışlarıdır kırık kanatlarına

Yokluğun tenine dokunup

Senin seline kapılmak varya

İşte boğulan ömrümün son günü

Son demi çöktü hasretinin avuçlarıma

Bebeğin ilk nefesi gibi sıcak

Masumiyeti meleğin kanadındaki iz gibi

şeytanın kanındaki zehir gibi dolaşıyor hasretin damarlarımda

Yokluğun tenine dokunmak

Sana gel demek hiç kolay değil

Okadar kolay olsaydı git demek imkansızlaşır

İhanetler masumlaşır

İsyanlarım ağlaşırdı

Sevmek bir yudum ekmek

Boğzımdan geçerken gözlerini helal et...