Yokluğun Yorgunluğum Olmuş

Yorgunum yorgun

Yalnızlığımı anlamayacak kadar kalabalıksın

Senin zamanın benim bitmezim oluyor

Bulanık su misali akıp gidiyor

Benimse gecelerim gözlerin kadar kara

Bir türlü sabaha kavuşmuyor

Kaç vakittir ağlamaklı oluyorum

Aklım çaresiz

Senin sözlerin karışıp gidiyor gürültülü saatlerde

Bense kendi sesime hasret

Sen akşamlarında ışıklı kahkahalar atıyorken

Ben radyonun sesini sonuna kadar açıp

Kendimi eğlenceli kılmaya çalışıyorum

Hiç düşünmeden yaşıyorsun saatlerini

Bense kendimi dinlemekten aciz

Senin kaderinde mavi çocuklar oynuyor

Benim anlımda ise sebepsiz bir yıkkınlık

Nasıl anlatsam sana bilemem

Yorgunum yorgun

Senin hiç bilmediğin vakitlerde

Yokluğun yorgunluğum