Yokluğuna Kanayan Her Gecede Ölürüm Ben

Kızılca kıyamet kopuyor yüreğimde

Buzdan alevler sarmış her y/anımı

Bir yüreğin yıkımından,gelirse gelsin ölüm

İyisi mi, sukût içinde patlasın volkanlar

Uçsuz bucaksız denizlerde yol alacaktık

Tükendim dirhem, dirhem

Hiç anlamadın ki zaten,

Dalgalandır dın suları hırçın estirdin rüzgârı

Zemheri-kara kış geldi ilk baharı ma

Hasretini yükledim serçelerin kanadına

Bir kıyamettir koptu sensiz gelmeyen vuslatsız zamanlarıma

Ey sevgili,senin özlemin çöktü zavallı gönlüme

Bu nasıl bir suskunluk,sanki gök kubbe çöktü bahtsız başıma

Bir sana ulaşmıyor feryadım,kendine ve bana yaptığın zulme Tanrım şahit olacaktır elbet

Sahile gittim bu sabah dolaştım el ele gezdiğimiz rıhtımı

Kalakaldım öylece,neden sonra fark ettim ki,iki damla göz yaşım süzüldü yanaklarıma

Bak,

Tükendim yittim en sonunda,mühürler vurdum sol yanıma

Yoldum güneşimi,can sen gideli mavilere küstüm

Yas'ımı kimseyi ortak etmem,yanarım dumanın külün ben olurum

Fâni ömrüme ömür katamam,tek bir hatırana kıyamam

Karanlık dehlizlerde ışık/sızım,açmayan gülleri mi sevdamı bana geri ver

Bu gönül düşe kalkar da öğrenir alır nasibini musallâ taşında

Mezarımı ziyaret edecek gücün kalır mı?

//Suskun kaldı yüreğim, ölümüne severken//