Yokluğuna Yoklukla

hınçla kıskandı uykuna vuran ışığı

karanlıkla içli dışlı yalnızlığım

olacaksan sen ol istiyorum tek ağaçsızlığım

lunaparkı terk edilmiş kasabası kurak...

seni her seferinde ilk kez görüyorum

anılar yorgunu bir pencereden

karlı bir geçmişten uzanarak

avuçlarındaki kelebeğin kanat tozlarına...

her gün ayrı bir aşk ürettim

çocukluğuma bıraktığın yoksun naif ümide

rüzgarımıza dost yollar da bitti

kayıp bir mezara yaklaşan ayak sesinde...

yalnız yürümek kadar yalnız bakmaktın

boş evlerin öfke köpüren balkonlarından

mevsimlerini yitirmiş göç mağduru kuşlara

şimdi bir de birlikte gidişimsin yokluğuna yoklukla...

uzakların ıssız kalma korkularına

seni çağırdığım öz güvenimle yetiştim

ölme anında göğe bakmanın değeri kadardı hep

an be an yüzüne bakmak...ölümüme yetişemedim...