Yokluğunda

/...aydınlığı giymiş karanlıklar

yalancı sabahlar müjdeler oldu senden sonra

gülüşün başka bir tende

sırıtır oldu yokluğunda

satırlarım gidişini bir türlü affedemezken

gözlerim yollarında nöbet tutar oldu.../

gözlerimizin konuşmasına izin verseydin

kelimeler bu kadar hüzünlü olmazdı

yüreğimde kapanmayan yaralar açtıkça

ben her gece kelimelere gözyaşı döktürmezdim

bilir miydim hiç sevdaya uzanan ellerin

elveda diyerek ayrılacağını

acının tarifi olmaz derler

acıyla yoğrulmuş günler bıraktın ardından

yüreğim yangın yeri gibi

gözlerinin değdiği her yeri ateşe veriyorum

tüm güzelliklere döndüm sırtımı

bıraktığın yalnızlıkta karanlığa doğru yürüyorum

oysa ben gözlerinde büyütmüştüm tüm çiçekleri

mutluluğu baharın dallarında

sevinci küçük bir çocuğun elma şekerinde tatmıştık

satırların büyüsünü senle tanımıştım

iki kelime bir araya gelmezken kalemimde

şimdi yaralı bir kalemin ucunda

kan damlayan satırlara yazıyorum seni

/...biliyor musun ölmüyorsun,

ölemiyorsun

ne sen duruyorsun yüreğimde

ne de bir başkasına izin veriyorsun.../