Yokluğunda ki Acım/İçimde ki Derin Sancım...

Bir zamanlar ne kadar(da) mutluyduk

Yüzümüzden gülümseme,

İçimizde sevda seli akardı

Şimdi ise ayrılığın yasını tutuyor

Günden güne bitiyoruz.

Nereden bile bilirdik ki,

Ayrılığın pusuya yatışıyla bizi vuracağını

Ve hangimiz inanırdık ki,

Günün birinde bu denli özlem acısını çekeceğimizi

Güneşin son bir kez doğuşuna

Ayrılmadan bir gün önce şahit olduğumuzu

Kime söylemeliyiz ?

Ve kim inanır ki ?

Her gecenin yarısında

Kötü bir kabus ile

Yataktan sıçramak

Ayrı bir yaralıyor yüreğimizi

Ve sabahın ilk ışıklarında

Bizsiz uyanışlarımız

Başka bir alev katıyor

İçimizde solan baharımıza.

Hatırla-Sevgilim

Sabaha ilk aşkımız ile merhaba diyorduk

Ve güne mutluluğumuz ile giriyorduk

Akşam olmasını nede çok isterdik !

Çünkü akşam olunca-

Tüm iş yorugunluğumu seninle konuşarak geçiriyordum

Sende okul yorgunluğunu bende giderirdin

Hiç bir yorgunluğumuz kalmıyordu sesimizi duyunca.

/:::::::::::::::::::::::::::::::/

Şimdi yokluğumuz ile

İntihar bakışlar arasındayız.

Bak yalnızlık var yorgun bedenimizde

Beynimiz durdu ve hayat bizi vurdu

Şeytanın bir tokatı ile çamura saplandık

Ölüm yalnızlığımızın yanında bize daha kolay gelirken,

Hasret ile kahrolmak inan daha çok zor geliyor

Giyotini barındırmakta yüreğimiz

Ve tek kurtaranımız ikimiziz

Çünkü sevdamızın tek şahidi

Bir biz

Birde Allahımız..../