Yokluğunu Ancak Böyle Anlatırım Kendime

_eskir

bilmem ne kadar oldu

yıl ayıralı bizi

sınırları ateşle çizilen gözyaşı büyüklüğünde dolduğunda gözlerim

peşinden koştum güvercinin kanadında görene dek

yalaz'ını yalnızlığımın

_sonsuzluk

kuyruğunda kaldı acıların

ta taşraya giden demir yolunun ucundan

var ile yok arasında bir yerlerde iki ucu açık çizgi oldu

sonuçta fark etmiyor yancıları

yokluğunda her yer günlerden salı

_vuslat

acıyla akran oldu

hiç söyleyemedim en çok kollarını beğendiğimi

yağmurlar sonrası kokunu sarması güzel oluyor

biraz kekremde olsa yüreğime iyi geliyor

sonuç fark etmese de yine de en zoru ayrılık

_bilmesen de

bunu rüyamdaki kurtlar iyi biliyor

sırıtan dişleriyle yerken çürük damarlarıma gülüyor

hâlbuki sadece bir kelime çağırmak

söndürmek yalaz'ı

bir zamanlar diye başlamak için