Yokluğunun Ötesi

Sustum!

Ve gecenin zehrini yudumladım çaresiz şehirlerde

Yokluğunu bulduğum bütün sokaklardan kaçtım koşar adımlarla

Ve kaçarken yitirdim ezberlediğim tüm aşk şarkılarını

Kaybettim varlığına dair yazdığım bütün mısralarımı

Bitmeyen yollarda ve geçmeyen zamanda kayboldum

Ben varlığını ararken, yokluğunda boğuldum.

Artık nerdeyim, nasılım, ne halddeyim bilmiyorum

Sana çıkmayan yolların birinde hala yolunu bekliyorum

Döktüğüm gözyaşlarımdan, hasret bitti yolunda

Gel! gel ki toprak olayım, güller açsın yolunda.

Şimdi bu şehir yalnız, şiirler öksüz ve kırılmış kanadı kuşların

Ruhumu kuşatmış yüzün, göz perdeme kazınmış bakışların.

Tut ki şimdi rüzgarlara karışmış bir zerre külsün,

Gel! gel ki karanlık gecelerin şafakları sökülsün..