Yokluğunun Şairi
Üzülür gerçek
Ağaçlarından sular çekildiğinde
Dallarından düşürdüğünde yaprakları, sarı
Ve oracıkta kaldığında
Mevsimlerin ölüsü
Bir mahzun öyküyü
Bırakıp yüreğimde
Tenini tenimden çekme
Her zaman yürüdüğüm yollardan
Öyle çekip gitmemeliyim
Varlığımın anlamı olmalı, gölgem
Küçücük bir çocuğun
Annesine sarılışı gibi
Sarıldığım
Tenini tenimden çekme
Şehirler anca,işte böyle yıkılır
Gül kokulu saçların,evlerinde dökülmezse
İçtiğim bir tas çorbanın
Tadına elin,değmediyse
Bu tokluğum,
Değil ki her öğünde
Sana açlığım geçmeden
Tenini tenimden çekme
Ah o tenin
Değilmi ki şiirlerimin teması
Güneşin her doğuşunda
Çekilen gecenin en güzel hatırası
Değil mi her öpücükte titreyen
Ürkekliğin en son dehası
Ah o tenin
İlmek,ilmek dokunulası
Yüreğimi koyduğum yeryüzü
Yaslayarak başımı
Gözlerimden süzülen
Her damlada,
Irmaklarını meydana getiren cennetin
Uyuduğum,uyandığım
Hoyratça geçip, giden erkekliğimin
En kutsal davası
Tenin
Canım insanlığım mayası
Tenin çekilirse eğer tenimden
Ben ölmem bir daha
Bir kez,tatmışken ölümü.