Yokluğunun Sofasında

kanımca şaka gibi geçti sandım üzerimden bulutlar

bahar kokulu pencerenin dibinde düşünmek yeter bana

içtiğim suyu ellerin sandım dokunduğum an serinlediğim

göğsüme vuran sızıyı tutuyorum seni özlediğim zaman

durgunlaşır göğün en kızarmış ucu ilk nazında gecenin

bense ötelemesiz her anımla gecendeyim yokluğunun sofasında

unutmak külden öte soğumak kirlenerek kendi iç yangınında

ölmek ateşten beri közlenmek toprakta kömür gözlüm bak bana

kaygılı yapraklar kadar içli savrulurken kederim zamana

sana koştuğum yollar geliyor aklıma zamanın önüne geçtiğim...

iki türlü halimi de seviyorum hep birden sadece seni düşündüğüm anı

ve her şeyle birlikte daima apansız sadece seni düşündüğüm anı

adın tozlanırsa tüm yankılarda bil ki ya ölüyorumdur ya ölmüşümdür

bari ilk ve son kez bana benim için kendini çağır avunsun yokluğum