Yoksunluk Abidesi

Huzursuz,hizasız,hesapsız

Renksiz bir sabahtı işte

Boyanmış gibi gözyaşlarıma

Doğruldum yerimden apansız

Sanki kokuna uyanmışcasına

-Sahi

Sen gittin değil mi?

Konuşmak lüzumsuz diyerek

ve hasretimi serbest bırakarak

Gittin işte ne farkeder?

Ha yalın ayak,ha coşarak

Ardından şarkı,şiir tellalıyken hayat

Kafiyesi kalmadı gülümsememin

Tanışmamız gerekli yeniden

Hüznümü örtmelidir sesin

Dalgalı saçlarına gömülüp,

Düzlüğe ulaşmalı nefesim

-Nasıl oldu,nereye gitti?

Usandım,sormayıp durun

Acısına değer katmayın insanın

Ankara dilsiz,anılar canlı

En gözde mekanıyım adsızların

Yakamı bırakmaz canan telaşı

Mezar taşıma yalnızdı yazın