Yokuş

Bir yokuş çıkıyorum nefesim iki büklüm

Ömrüm bu koşuşta tükenecek korkarım

Uzaklarda ufukta bir çizgi görüyorum

Bu dik yokuş orada son bulacak umarım

Ömür ayakkabısı dayanır mı bilemem

Götürür mü sonuna bu sarp kayalıkların

Ne kadar tırmanacam sonunu kestiremem

Nerede takat keser bilmem ki ayaklarım

Ya zafere varacak ya bu yolda ölecek

Belki de bu yokuşa cesedim devrilecek

Kim bilir belkide o düzlüğü görerek

Son zafer çığlığını o düzlükte atarım

Sorular benliğimi kemirdikçe kemirir

Muhattabı zamandır gün gelir cevap verir

Maksat yokuşu çıkmak ben işime bakarım

Şunu iyi bil ey yokuş ölmedimse çıkarım