Yokuşa Doğru Fırlatılan Taş

yaz gelince yokuşa doğru fırlatılan taş

çocuk saksısında adam büyütüyorlar

halının altına itilmiş hiç bir duygu yok

şimdilik göğü kirletmekle meşgul adımlarını sayıyoruz

gelmedik mi yoksa

yoksak kim

bizden bizi çalabilir ki

aklı endişelendiren sabırdan bir intikam yaratmak kendine

sözcüksüz içinin boşluğunda kıvamı artarken yalnızlığın

taş bağrına yapışan kelimeleri temizlemek asıl vazifen

şimdi bu yay buraya kadar gerildi

kalbine sapladım hiç olmamışlığı

yan gelip sırlarını paylaştım

bir yoksulluk çöktü üzerimize

tanecikler ağlatıyordu sözlerimizi

duygularımı sonsuz bir hiçliğin içine atıyorum

yitirdiğimiz kalabalıklar artık yok

menekşeler parkına giden yolda tüketilmiş

eski bir aşkı sınıyorum ruhumla

öpüşerek geçiyoruz sonbaharları

içimi bulut sanan ellerin yükseliyor göğe

orada yanaklarımı sızlatan acılar var

anımsatıyor düşen tatlı su balığının suda kıvranışını

ölüyorlar mı diye soruyor yerden bitme

ölüyorlar

bizden yakın

bizden çok

bizim gibi.