Yol Bizim

Hey kalkın kalkın heyhat ;uykulardan uyanın,

Baş kaldıran zalimin, kapısına dayanın.

Yolculuk var yolculuk, sedalar okununca ;

Türkler şahlanır kalkar, bayrağa dokununca.

Önce namaz kılalım, seccademizi serin,

Gökler,toprağı öpsün mukaddes mevzu derin.

Duran küheylanıma, meşin kırbaç vurdular;

Kişneyen yağız atın, karşısına durdular.

Ben serpilir giderim; geriden gelsin taylar.

Sökeceğim rüzgara, çakılsa bile yaylar.

Bunlar kimin çobanı, ıslıkla şakırdayan,

Tekerleği kırılmış; kağnımı takırdayan.

Dedim ki, biz geçeriz ;bu hendeği içimden,

Hendeği atlayınca, ağladım sevincimden.

Yol bizim, kervan bizim; yürüyelim durmadan,

Hırçın esen rüzgar, son dalımızı kırmadan.

Bu rüzgardan sonra, kar düşecek üstümüze;

Bir kenarda durun, su doldurun testimize.

Kar yağınca buz tutar dağların yamacına;

Yola çıkan yiğitler, ulaşır amacına.

Gök gürledi, yağmurlar akıyor oluk oluk,

Bu nasıl bir sevdadır ,vatan diyor her soluk.

Su bitti bulutlarda; bir damla damlatıyor,

Boşa gürlemez gökler, duy neler anlatıyor.

Bir bilseniz kaç mevsim değişti iki günde;

Aynı hayalimiz var, hem bugün hemde dünde.

Kaldırın yatanları, yolcu yolunda gerek;

Şimşekten gemi yaptık, rüzgarımızdan kürek.

ALLAH ALLAH dedikçe deniz derinleşiyor;

Biz hedefe vardıkça, çöller serinleşiyor.

.