Yolda Susadım Söz Yuttum

//Ben

Gökten

Zembille

İnmeyenlerdenim...//

Ufuk çizgisinde açmıştım gözlerimi

Hayal meyal görüyordum karayı

Adım atmayı öğrenemeden

Çırpına çırpına öğrendim yüzmeyi

Böylece

Başladı maviden kırmızıya yolculuğum...

Yolda

Susadım

...Söz yuttum

Acıktım

...Bir cümleyle doyuruldum

Başımda

...Kara bir bulut

Küçücüktüm

Kaçmaya yetmiyordu ki kulaçlarım

Yüreğimden vuruldum...

Sağımda solumda

Binlerce ayna belirdi

Yakışmadı yüzüme acizlik

Kaldıramadı gözlerim

Ve

Birdenbire

Büyüdüm...

Son hamle

Zorla

Karaya tutundum...

Kırmızı başıma gelenlerden utandı

Kızardı

Elini uzattı

Yavaşça

?Korkma' diyebildi

Tereddütle parmağına dokundum...

//Ne çok hatam var bildiğim

Bilmediklerimle hala boğuşuyorum...//