Yolsuz Kaldırımlar

yuttum gençliğimi günbegün

bir kızıl sokak ortasında

buldum diğer yarısını yüzümün

masum kimsesiz kaldırımlarda

sen bilinmezlik ummanında

başıboş kaygılardasın,

sahilsiz düşler rıhtımında

dimdik ayakta uykudasın...

yürüsem mi taş kaldırımlardan?

güneşin kızıllığıyla ansızın

çıkışı olmayan sokaklardan

bir çıkış bulmaksızın...

sessiz duraktır yalnızlıklar

güneş gömüldüğü an,

bir tatlı busedir karanlıklar

içten yaşandığı zaman...

ne hayaldir yaşadıkların

ne de gerçektir hayaller

yolsuz kaldırımların

sonundadır gerçekler...

1985