Yorgun Bir Akşam Üstüydü
Saçlarından dökülen
Yorgun bir akşam üstüydü...
Feri kaçmış gözlerde
Avsız geçen deniz dönüşü manzaralar misali
Dersin bir balıkçı barınağına sığınmış hayaller
Her ilmekte binlerce arzu işlese de
Hala parmak uçlarında sıralı hasret
Sevmiş miydi!
Kimdi o yol ardı sevdalı?
Kök kırmızısı dudaklarında inim inim biten
Ten dokunuşlarında iplik iplik çözülen
Bir leylak efsununda nefesine soluk soluk yazılan
Kimdi o hülyalara pranga takan?
Ulaştı akşamın kör salkımlı hanesine
Bir ses bir nefes duyabilme beklentisiyle
Usulca dokundu tokmağına kapının
Süzülüp kapı aralığından içeri
Sıyırınca gündüzü üzerinden
Öyle çok keder salındı etrafa
Öyle çok hüzün sardı ki odayı
Karşılarda ıra yerlerden
Bir şarkı kokusu ulaşıyordu yüreğine
Odanın kerpiç duvarlarına karşı duruşunu
Sıkı sıkıya sardı mum kokulu gölgeler
Sanki salındı gitti yüreği
Gecenin tanımadığı sevda düşlerine
Neler oldu da
Buğusunda yalnızlık içeren camlar ötesine
Yağdı öfke sağanakları
Neler oldu da
Öylesi erken sindi dokusu hazanın
Öylesi erken indi feryadı eylülün
Not : Eylülün vedası Eylülle olsun... İyi bayramlar...