Yorgun Düş Taciri

-toz toprak içinde hüznün

bak;

ay ışığını doğuran bakışlarına rağmen

yere eğildi yüzün-

ellerin giyotin

ve ellerin vurdu başlarını

birer birer şiirlerin

renk körü olup gökkuşağını anlayan tek ruh

bilirsin aşk bekaretini ayrılık pusuya yattığında

-yitirir-

hangi açı çizecek şimdi güneşi saçlarına

veya

o adam masanın üzerine bir şeyler koydukça

göğsünden güvercinleri kim bırakacak

-özgürlüğe-

ki özgürlük hep birinci çoğul şahısla başlarken

nasıl tekil ölümlere terk edildik avuçlarımızda

-yarım sloganlar-

ah bu mülteci senliğim

ellerin darağacı

ve ellerin söğütlere astı

birer birer şiirleri

kara köpekler havlıyor üzerime

bir ışıklı hançer çıkıyor

herhangi bir köşebaşından

herhangi bir kaldırıma

yığılıp kalıyor gölgem gizlice

kağıttan gemiler artık bulanık musluk sularında boğuluyor

ve uçurtmalar hiç olmadığı kadar alçaktan uçmakta

ah bu mülteci benliğim

ellerin idam mangası

ve ellerin kurşunladı

birer birer şiirleri

sen elini duvarlarımızdan çektiğinden beri

anımsarsın Istanbul'u

o artık iflah olmayan düşkün bir düş taciri

anımsarsın Istanbul'u

müşkül, sensizliğinde hep bir sen sesi

apansız-