Yorgun Gönül

Yokladım kendimi çektim siğaya

Boşa geçmiş ömür,gönül yorulmuş.

Hesabımda kusur amel hebaya

Eyvah diyor akıl,gönül yorulmuş.

Encamı bilmeden dalmış sevdaya

Çokça gönül vermiş yalan dünyaya

Bilmedin mi hey can!dönüş Mevlaya

Ah vah demiş amma gönül yorulmuş.

İnsan nefsi doymak bilmez aç olur

Altmış yetmiş demez,ömür kaç olur

Bilmezmisin aç gözlülük suç olur

Bakar encamına gönül yorulmuş.

İnsanın çilesi orta yaşında

Ozaman çok bela döner başında

Bir tat bulmaz olur ekmek aşında

Eyvah der haline gönül yorulmuş.

Yavaş yavaş bel bükülür diş düşer

Geçti ömür,bu can nefse tez küser

Baki değil dünya,insan da beşer

Ne gelir elinden gönül yorulmuş.

Akıbeti belli ölüm Hak bize

Çok sual eylesek biz kendimize

Kul olalım Kadir gel Rabbimize

Sonu boş dünyanın gönül yorulmuş.