Yosun Tutmuş Duvarlar

Nemlenmiş hasretinle gözlerimin çanakları,

Özlemine fazla dayanamayacak,

Sensiz kuruyor ömrümün yaprakları.

Döngel ne olursun,

Bak yosun tutmuş odamanın duvarları.

Betbeniz kalmadı bende,

Rengim soldu beyaz kirece döndüm,

Ayakta duracak hal kalmadı,

Gencecik yaşımda kötürüm oldum.

Döngel ne olursun,

Sensiz yosun tutmuş odamın duvarları.

Üzerime yıkılıyor yosunlanmış duvarlar,

Birer birer kayboluyor sanki hatıralar,

Buğulanmış camlar,kararmış aynalar,

Pas tuttu yemek yediğimiz çanaklar,

Döngel ne olursun,

Sensiz yosun tuttu resmini çizdiğim duvarlar.

Sadece odamın duvarları yosunlansa neyse,

Seni seven yüreğim sensiz çatlamak üzere,

Gözüm gözüne,sesim sesine,

Buz tutmuş bedenim senin sıcak bedenine

Hasret kaldı yokluğunun verdiği özlemine.

Döngel ne olursun,

Sensiz yosun tutmuş karanlık gecelerimde.

Ay ışığını yansıtamaz oldu penceremden odama,

Dedim ya sensiz yosun tutmuş onların camlarıda,

Yıldızlar sönük duruyor evimizin tepesinde,

Onlarda küsmüşler bana senin yokluğunda.

Döngel ne olursun,

Sensiz yosun tuttu hayatımın gülen baharlarıda.