Yücelerden Yüce Kaftan

Geceye gün düştü

Bütün karanlıklar kar beyaza büründü

Gök mavi

Ay yakamoz kristal kristal

Her gönülde bir arslan yatar

Kimi koyun koyuna

Kimi çok uzaklardan bakınır yıldızlarına

Vuslatı beklerken

Ruhlar çoktan derin uykularda kucağı kucağına

Ne meltemi kalmış yazdan

Ne erinir sevgi

Yüzyıla vuran ayazdan

Sevgiden uzaksa gönül esirdir

Yok eder benliğini avuçlarında kapan

Ey sevgi

Sen değil misin

Buzulları sular seller gibi akıtan

Bir tebessümüne dirilir

Gönlü kara hastalıkta yatan

Sana verildi

Dört mevsimde

Yücelerden yüce kaftan

Kar beyaz

Gece karanlıkları aydınlatan

Güneşi ısıtıp

Mehtabı güne tutuşturan

Yakamozları

Tebessüm tebessüm dağıtan...

Sevgi değil mi

Uzakları yakın soğukları sıcak yapan

Kap kara gönülleri

Saf beyaza uyandıran...