Yunuslar Matemimde

Sensizlik yaşamak mı ölmek mi bilmiyorum

Anıları kalbime kendi elimle gömdüm

Hayat labirent dolu yolumu bulamadım

Hayalleri maziye kendi elimle gömdüm

Mehtap ve yakamozlar artık anlamınız yok

Martılar çığrışmayın bu gece efkarım çok

Yunuslar matemimde benimle ağlıyor gök

Ruhumu ummanlara kendi elimle gömdüm

Yaşam sevincim soldu hayat beni çok yordu

Gönül kalem sağlamdı sandım yıkamaz ordu

Volkan gibi yüreğim alev almış bir kordu

Gönlümü susuz çöle kendi elimle gömdüm

Her zaman bulutludur hüzün akar gözümden

Acı ile yoğrulmuş bal damlamaz özümden

Kararımı vermişim dönmem asla sözümden

Beni ben mezarıma kendi elimle gömdüm