Yüreği Bir Kaya Gölgesi Kadar Mahsun
-yalnız bir kadınduruşu mağrur bir kaya
yüreği; gölgesi kadar mahzun bekliyordu
gözleri donuk-
akşam kızıla boyarken
denizi
ahtapot muydu hüzün kollarını uzatıp sardı bedenini
mahkum edercesine karanlığa
mor dağlar siyaha gömüldü
doruklardan kopan hoyrat rüzgar
dallara secde ettirip inletirken yaprakları
dağınık sarı saçları yüzünü yaladı
oralı olmadı kadın
zikzaklar çizerek uçuşan gece kuşları
çığlıkları ile yırtarken karanlığı
yavaşça doğruldu yerinden
havada yoğun bir yosun kokusu vardı
derinden bir ürperti narin vücudunu sardı
her şeyi önceden hissetmişti
içi titriyordu
körfezin karşı kıyısında ışıklar yavaş yavaş canlanırken
zifiri bir karanlık uyandı içinde
sevdiğiyle el ele kumsalda
zakkumların altında
beklerken mehtabı
sevda şiirleri ile coşacaktı ruhu
heyhat
ne ümitlerle gelmişti oysa bu kasabaya
kefenledi hepsini
gömdü derinlere
ağlamıyordu
maviliklerini yitirip paslanmıştı kalbi
azrail kazanmıştı yaşamla olan harbi
o uğursuz kavşakta yari
motosikletle
girince kamyonun altına
son verip aşkının saltanatına
bindi saldan atına
cehennem kuyusuna benziyen deniz
birden duruldu
ona 'gel', diyordu
gel
artık bakamazdı ne yıldızlara ne mehtaba
karanlık sularda ayağa kalktı
ve
yürüdü....yürüdü....yürüdü....
ardına bakmadan
sonsuzluğa...
temmuzikibinoniki