Yüreğimden Ölümler Damıttım...

İçime çektiğim anda yaşamı

Anlarım...

Aslında yüzünün eksik kalan yanını yağmurlar taşır.

Eğer öyleyse

Hadi korkma;

Yüreğimden damıttığım ölümün ellerine yapış...

Anlatmıştım sanırım;

Çürüyen her sevda

Issız kalmış haziran akşamlarında

Etimden bir parça koparırken umarsızca

Akıl sır ermeyen hayalperest çocukların

Duyulmayan ağlamalarını kundakladım.

Gözümden akmayan yaşlara inat biriken kanı

Kırkıncı gününü çıkaramayan

Kimsesiz bir lohusanın mezarına akıttım.

İşte bu kimsesizliğe inat;

Kırk düğüm atılıp bağlanmış dilimle

Ve gecenin içine saklanmış ifritle

Kendime eskilerinin yerine

Canlanmaya gücü yetmemiş

Ölü sevdalar yarattım...

Yoktu ki elimde tanrının gücü

Ya da ruhumdan üfleyecek can

Çaresizce;

Doğurganlığımın yatağında pusulanan sessizlikle

Sonu gelmeyen masallar yazdım...

Kimseye söyleme,

Havva kanına girdiğinden beri

Tek bir kemiğinden canlandığım Ademin

Gökte kimsenin payına düşecek elma da bırakmadım...

Temmuz'2009 Aydın...