Yüreğimi Geri Ver

Güneşe inat güneşten güçlü gülüşün,

Aya inat, aydan parlak bakışınla

Yakamozlar yarattın yüreğimde bir gece yarısı

Ve gamzelendi yüreğim gelişinle...

Ben yoktum

Bir yitik kimliğim, bir de kaybolan gençliğim vardı ellerimde.

Ve ellerimi tutmayı, yüreğime sarılmayı öğretmiştim kendime.

Paldır küldür daldın sormadan

Aşka çiçek düşürdün

Ve patlattın bütün maytaplarını sevdaya dair

Yeniden inandırdın küskün kederlerine yüreğimi.

Kaybolmuş kimliğime yedi renk gökkuşağı giydirdin,

Yağmur ormanlarının göğünde yıkadın ayaza düşmüş hayallerimi...

Umudu ektin yeniden yüreğime

Yeniden sevmeyi, sevdalanmayı,

Sevda denizinde kırk arşın boğulmayı öğrettin

Ve hayallerime bakmayı öğrendi gözlerim yeniden...

İşte o an hayata sımsıkı, daha bir inatla sarıldım

Ve hiç bir fırtınanın beni yıkmayacağına inandım

İnandırıldım !

Onca güzelliği öğretmişken acemi yüreğime

Kasırgalar estirip, yıkıp devirmeye hakkın var mıydı ?

Söyle !

Kasırgaların tetikte,

Kıyametlerin hazırda bekliyordu da

Neden sevmeyi yeniden hatırlattın unutmuş yüreğime ,

Sevdikçe çoğalmayı ve çoğaldıkça büyümeyi seninle

Neden !

Karanlığın arkasına saklandığın o hain pusuda tutuşturdun çırayı

Ve yok ettin her şeyi bir kalemde

Neden ?

Ellerinle giydirdiğin yedi renk gökkuşağı kimliğim yanıyor şimdi

Umutlarım paramparça, hayallerim darmadağın

İnançlarım yetim bir gecenin koynunda çırılçıplak...

Şimdi ise ;

Ne rüzgâra dur diyebilen gençliğim ,

Ne de kasırgalara meydan okuyan kimliğimden eser kalmadı

Hiçbir şeyim artık sayende...

Umutlarım ayazda, hayallerime kırağı vurdu

Yüreğim zemheri soğuğunda ayak izlerinle ısınıyor...

Sesin düşmeyince yüreğime

İnceden bir sızı vakitsizce öldürüyor.

Son kez gel, son nefesimde

Yüreğimi bana geri ver...

21. Ocak. 2008 / 04: 45 / İstanbul