Yüreğimin Mimarı

Zaman, bir uçurumun ucunda

Uçurtmamın ipinden sıkıca tuttuğum günlerdeki gibi

Haykırıyor rüzgara

Ellerim hep o tozlu makaranın göğsünde

Gözlerimi kanatırken güneş

Bir an olsun vazgeçmedim düşlemekten

En sonunda göğe yükseldi umutlarım

Bir kuşun kanatlarına değdi

Can oldum, ad verdim bedenime

Seni ışıklar içinde yaşatacağım diye

Ant içtim yüreğime

Hava hep karardı o günden sonra

Heyecanla beslediğim umutlar artık yoktu

Yitirdiğim şey ise en güzel çocukluğumdu

Ruhum bir başkasının ruhuna çarptı

Ah, tanrım bu ne kaza

Gök kadar kafam darmadağın

Sevdalı, karanlık gecesinde ağladığım

En güzel günler geride kaldı

Okul bahçesinde koşup oynamaktan haz duymadım

Gözlerine baktığımda hissettiğim kadar

Yüreğimi nasıl mühürlemişsen rüzgarınla

Sonuna kadar kapalı başka canlara

Canıma değmedikçe canın

Güler miyim yarınlara

Ah, küçücük boyunla kurşun gözlerin

Nasıl da hayat verdiler bana

Umutla bakıyorum yıldızlara

Belki bir gün en güzel ellerinle

Evler kurarsın kalbimin odalarına

Karşı koymam ben de yenilirim zamana

Aşkınla...