Yurtsuzsun

Çarpar su , aşınır taşın sert yüzü

Darbelerde çatlar

Uysallaşır usundaki hüzün

Çizgiler

Ki onlar ruh terbiyecileri ömrün

Tortusunda çiçek izleri solgun

Yurtsuzsun

Kıyısı yok yaşam denen ırmağın

Hediye edildin toprağa,rahme düştüğün gün

Annenden habersiz bölüştüğün o ilk soluk

Direngendin ,onurlu

Pıhtıdan can buluşunu unuttun

Yanılgın büyük

Sonsuzluk anca onun

Güneş suyu ayartır,bulutu yaprak

Her şeyi içine çeker toprak

Gün döner,mevsim döner,dünya döner

İnsan gelir,gitti mi dönmez

Gülümse kaderin kederine,öz bu

Yazgımızın refaketçisidir ölüm