Yürüyorum Vicdanımda

Şimdi bir soluk çektim derin

Etrafımda bir sürü mutlu insan

Peki ben neden öyle değilim

Gülümsemelerim neden hep noksan?

Yürüyorum vicdanımda elim kolum bağlı

Kendime "dur!" diyorum yavaşla biraz

Koşmak istesem de koşamıyorum

Çünkü sağ bırakmaz beni buradaki enkaz

Yudumladığım hayatın şarabından sarhoşum

Hüzünlerimi meze yaptım gecenin siyahında

Belki bugün belki yarın gelir sonum

Önemi yok aşkı tatmışım icabında

Yoksa biraz daha koyardı bana ölüm

Bir gülün dikeniyle kanatmasaydım elimi

Onunla aydınlık başlıyor her günüm

Kimseye veremem bendeki yerini