Yüz Yetmiş İki'nci Gün

Bu pazar özgürlüğe bürünüp

Tekmil kara çarşafları yırtar gibi

Temelinden sarsarak

"Uzun" teokrat ın taht'ı sarayını,

Çıka gelse hasretliğim,

Yiğitçe saçı(lık)la saçı(lık)la,

Wernicke Korsakoff Sendrom'suz

Sapasağlam umu..

Ard arda

Muştulasa tentonik depremler

Yıkarak

Sınıfsal ve de proleter edilgenliği

Trompet ritminde ve koşar adım

Daralmış zaman içinden

Nuriye ve Semihi aydınlığıyla sarsa,

Ana sütü gibi

Bir güzel doyursa.!

Ne demir parmaklık

Ne açlık

Ne de şer'i faşizm

Tüketmesin diye mülteci ömürleri;

Sıyırıp atmalı artık

Duyarsızlık ve alçak rehaveti,

Korkuyla uyuşmuş dimağ dan

Düşkün ten den

Ayrık otu beden den.

Başkaldırmalı

Tam demidir şimdi

Bir şey yapmalı,,,,,,

Yeter artık bir şey yapmalı.!

Doğrulup Semih'çe

Haksızlığa ve zulme,

Ölüm korkusuna sıkı bir elense çekip,

En azından, çoğundan, kararı'ndan

Adam'ca

Veli'ce ayağa kalkmalı.!

Ölünecek se de arkadaş

Özgürce yaşamak için

Ağaçlar gibi dimdik

Ayakta, direnerek ölmeli......

27 Ağustos 2017.