Zalım Gurbet

Ay düşünce gözyaşıma

Gece yarısı

Öylece kalırım, yıkılır.

Bir hüzün sarar içimi

Silahımın kalleş namlusunu doğrulturum

Bütün hasretlerime,

Sonra bir yağmur yağar apansız

Gençliğimin üzerine.

Ay söner bir karanlık başlar

Ardına değişir zaman

Değişir gözyaşımın rengi

Ve ben kalırım yapayalnız

Ortasında yalnızlığın.

Ölünür mü dönülür mü şimdi,

Yalan dünya sevilir mi?

Bir ahu tebessüm kalır sana dair,

Bir şehla bakışın kalır.

Ulan gurbet zalım gurbet

Ayırırmış eti tırnaktan

Canı canandan, gardaşı gardaştan.

bir parça umuttuk,

Karanlığı yırtıp atan bir parça güneş.

Neydi bizi bizden geçiren,

Nasıl oldu da unutuldu her şey

Böyle birden...

Zor geliyor be birader

Aranmamak, sorulmamak

Şu gurbet elde yıkıyor adamı.

Nasıl gelir şimdi eski günler,

Nasıl doğar şimdi güneş

Aynı iklimde ikimizin de yüreğine.

Bu dünya yalanmış

Bir umut bir mutluluk arda kalanmış,

Kaderim buymuş, yazım bu,

Meğer şu gurbet denilen yerde

Mevsimler hep hazanmış

Hep akarmış gözyaşı.

Son şarkısını ömrün hep ayrılık söylermiş !..

3/10/2007/üsküdar