Zaman Aşımına Uğramış Aşk

Düşler sokağında ıslak gözlerle geçti ömrümün yarısı

Geçerken bir ömür, arkamda bıraktığım anılar koyuverir rüzgâra

Bilmeden görmeden, sevmekle bir yaz akşamında buruştu simam

Derinliklerimden çıkarılmak istenen acılarım, büyürken

Güzellikleri vadeden yarınlarım, birer kar tanesi gibi eridiler

Bir çocuk gibi sımsıkı tutarken umutlarımı, uçuverdiler

Bıraktılar beni, bir gecenin alaca karanlığında

Yapayalnızlığı paylaştığım dört duvarın beyazlığında

Ve bir matem tutan, gözü yaşlı bir resim çerçevesi

Geleceğime dair ne bir hevesim ne de bir idealim

Körüklemiş karanlıklar, yüreğimde ki aydınlık sevgiye

Bir daha yeşeremeyecek bir gül çiçeği

Artık günlük yaşıyor, ruhsuz bedenim

Bir güzelliği sevebilme yeteneğini kaybetmiş

Denizin maviliğini, güneşin sarı sıcaklığını

Oysa yaşamaya dair, yaşanacak ve yaşatılabilecek

Bir düş yeğledim beynimin benliğinde

Umut ektim çorak topraklara, yıldızsız gecelere

Bir ışık bekledim, canımı canan yapandan

Belki diye bir olasılık yağmurun da perçinleştim

Bütünleştim, zamansızlık kavramını yitirivermişken

Önem vermedim, arkamdan sessiz gidişine

Arkanda bıraktığın, yıkık dökük bir harabeyi

Ve düş sokaklarında ıslak gözlerlerle gezen, biçare adamı

Toplarken avucumla yağmur damlalarını, delip geçtiler,

Kör ettiler, elimde avucumda ne varsa yakıp yıkıp

Anlayacağın, arkandan sessiz bıraktığın adam

Şimdi yok, görmüyor gözleri, nefes almıyor

Ölüme pervasızca yürüyen, bir ceset bıraktın

Şimdi gelmiş diyorsun ki bana

Ben geldim, sana geldim, aç kollarını

Eskisi gibi, karşılıksızca sev beni

Gözlerimde kaybol, uçsuz bucaksız gökyüzünde

Özgürce kanatlanan, duman renkli bir güvercin gibi

Ve diyorsun ki bana, düş sokağında ıslak gözlerle gezme

Ey güneş gözlü yârim, ey gül yüzlü yârim

Yaktığın yangınların üzerinden, ne yangınlar geçti

Geç kaldın, kendimi yitirmişliğin koynuna atmışım

Artık bu dava düştü diyor, iri cübbeli hâkim amca

Sizin aşkınız sizin sevginiz

ZAMAN AŞIMINA UĞRAMIŞ

zaman