Zaman Çöplüğü

şiirde yazamaz oldum artık

sordukça kendime

nedir

şu

kıyafet kılık

geri vitese takılmış

lamborghini misali..

kara bulutlara asılmışız

haberimiz olmadan

sanki sela geceyi

çağırıştırır gibi,

gölgeler de

zaman sendeledikçe geriye...

boş olmanın da bir marifeti olsa da

zincirlerde ki prangalar

azad edemiyor

kabını..

içi çoktan evlere şenlik

bildiği tek şey

yat kalk yat kalk

anlam ve mantıksızlıkta çözülürlerken...

güyalara hapis edilmiş

özlemlerin taksiratı

boş vaadlerle,

inanmak bize mahsus

kendi eserimizin esaretine,

çekerken hep altımızdan

biraz daha biraz daha gerçeğin

hakikatını...

ucudan tutmak şurda dursun

kayıyor an ve an

parmaklarımızın ucundan..

ah keşke tek yanlış anlaşılma

olsa da

göz ile kaş arasında ki

kayıplar da...

hedef belli

amaca ulaşmak binbir çehre istiyor,

tüm eksileri üzerinde toplayan..

kime

ne,

ne

günahlılığı

ne mekrurluluğu

güruhluk yüzlerine neşter

vurmuş olsa da...

bir ilahımız eksikti

ona da kavuştuk

hamdolsun..

geriye kalan

geri geri de ilersi meçhul..

kırıntılarımızı topluyabiliriz artık

" zaman çöplüğü " n de

pek yakında bu sinema da...

(Berlin,18.07.2016)