Zaman Gitme Zamanı

sen nesin ki böylesine kutsal

nasıl yakalanabilirsin mutluluk

nerdesin

yaralanınca yürekler

acıyınca eller

çok oldu üstümüzü saralı

yüksek tepelerden

kan rengi gölgeler

sahi...!

sen neden zamansız gittin

duyuramadık yüreğimizdeki yangını

her gece yalnızlık uğrak yerimizdi

yandık söndük,

bir daha,

bir daha

adımların kulaçladığı küllerimizdi

ne çok sırlarımız vardı yuttuk

bir mağrur suskunluğun kıyısına

yağınca sapsarı yağmurlar

mil çekti gözlerine sevdalar

karıştık gökyüzünün uğultusuna

vuslatı unuttuk

huzurdu aradığımız

bir kuşluk vakti medcezirlerde

hasreti nasır tuttu yüreklerimizin

ellerimizde zincir

ayaklarımızda pranga daldık uykuya

ömrün yaralı yatağında

gidiyoruz işte

nedensiz hayatımızın yok karşılığı

ne kaldı ki alacak

kapanınca kapılar

orada bir yalnızlığın

bir de sessizliğin çanları çalacak

zaman mutluluğun ötelerinde

sahte düşlerde

sahte gülüşlerde

zaman gitme...

zaman kahretme zamanıdır

umutlar da döndü mühürlü kapılardan

bizden bir söz kaldı geriye

elveda

...