Zaman İkiye Bölündü

Gecenin hangi köşesine uzanmışım

Yıldızlar bir araya gelmekten yorgun

Evrene dönüşüyor belleğim

Her şeyin var olduğu yerde

Bir pencere açılır

Çağırır herkesi

Karanlığı mavileştiren bu davet

Oysa insanlık sağır

Ve zaman ikiye bölündü:

Duyanlar ve duymayanlar

Haykırmak istiyordu dünya

İçinde boğarak sesini

Ve patlamak üzere olan çığlığıyla:

Neden kimse görmüyor:

Ölü kentleri,

Boğulmuş uygarlığı

Ve unutulmuş erdemi?

Kim getirecek bize bunları ve ellerimizi ısıtacak güneşi

Ve zaman ikiye bölündü:

Görenler ve görmeyenler

Çığırından çıkmış bir dünya

ve yeryüzü ölüm okuyor

Yaşam donmuş bir akşamın altına gömülü

Üzerinde vahşi kuşların sesiyle

Dünya haykırdı:

Şimdi nasıl ayakta dururum, nereye sığınırım?

Kimse bilmiyor tek başıma kaldığımı

Ve zaman ikiye bölündü :

Bilenler ve bilmeyenler

Kimsenin çiçeklere, şiirlere ve aşka inanmadığı bir dünya

Oysa dizeler vardır

Dünyanın var olduğunu çınlatan çanlar

Bir ırmak akıyor evrenin serçe parmağında

Ve yaşam gerçek oluyor

Kilitli kalpler arasında

Ve zaman ikiye bölündü :

Hissedenler ve hissetmeyenler

Ağustos mehtabı ışıyor gökyüzünde

Ve diz çökmüş ay

Merhamet dilercesine karanlıktan

Aydınlık beliriyor yavaştan

Havaya kaldırarak kollarını

Ve kucaklaşarak bin yıllık tarihle

Yaşam özgürleşir o an

Ve zaman ikiye bölündü :

Yaşayanlar ve ölüler

Şimdi gitme vakti

Berrak yumuşak bir havaya doğru

Bütün umutların renklere dönüştüğü bir boşluğa

Sınırı yok, ruhla bedenin

Buzulla kayalar arasında soyut bir ezgidir yolculuğum

Ve zaman ikiye bölündü :

Uğurlayanlar ve yolcular