Zaman ve Kum Zambağı

Mevsimler güneşte açan birer kum zambağıdır, bembeyaz

Baharda ipek, kışta kar

Ve ırmak tüm sırların ortağıdır

Gençlik esintisinin kalemi her yeri boyayınca

Gönül sevda teknesinde gezinmek ister.

Sahipsiz bir kuğu dolaşırken mavi çarşafta,

Pervane böceklerinin dansı eşliğinde

Cırcır böceklerinin sevda türküleri işitilir.

Irmak kenarında asılı duran

Yabani incir ağaçları tutkulu bir alevle yanar.

Saçlarının örgüsü yeni çözülmüş

Başını öne eğen utangaç söğüt ağacı

Irmak kenarında otururken ıslak ıslak,

Rüzgârın savurduğu atmacalar

Pençeleri mücadeleye hazır

Mücevher gibi parıldayan ırmağa yakın uçar

Zaman çabucak toprağa karışan

Çiseleyen bir yağmurdur.

Kaybedince pencere önündeki mum ışığı parlaklığını

Sessizliğin kalçaları üzerine oturur birden yalnızlık.

Birazcık kanarya sesi içeri dolsun diye

Tozlu pencereler açılırken paslanmış ellerle

Sadece bir baykuş sesi gelir

Evin yakınındaki bir elektrik direğinin üzerinden.

Her geçen gün daha fazla beliren

Baştaki kamış çiçeklerini gören aynanın hüznü

Yüreğin orta yerinde hissedilir o an.

Salıncak gibi sallanır insan ömrünce sadece bir kez.

Önce zirveye doğru yükselirken neşe içinde,

Ardından ağaca kadar geri gelinir.

Dibinde bekleyen toprağa sonsuza kadar sarılmak için

Osman Akçay