Zamana Direnmek

Gidiyorum, kaçmak istercesine korkak

Akarsuyu ellerimle tutar gibi

Ağartılan saçlarımı kurban vererek

Ve günlerin çentiğini taşıyan yüzümün

Çok sevinçli hallerini de yavaş yavaş kaybederek

Gidiyorum, terkeder gibiyim kendimi..

Anlam veremiyorum günlerin bu denli aceleci olmalarına

Sanki altımızdaki yol kendiliğinden kısalıyormuşçasına sonuna yaklaşmamıza

Rüzgarın önündeki yaprak gibi savruluyoruz

Tırnaklarımız geçmiyor mevsimlerin tenine

Sanki bıçakla su kesiyoruz..

Günler birbirlerine çarparcasına telaşlı

Utangaç bir çocuk gibi güneş saklıyor yüzünü

Yitik bir bellek gibi silikleşiyor tüm anılar

Bense sonlu bir rüyanın ortasında gözlerimi ovuşturuyorum..

Şu haziran akşamları da tedirgin akıp gidiyor

Yaşamak günlerin dişlileri arasına sıkışıp kalıyor

Sabahın kıyısında bekliyor düşlerim

Birbirine eklenen yaşlarla çaresiz

Yoruldu gençliğim zamana direnmekten..