Zamana Sığmayan Umut

son kez güneşi soyunup gözlerinden

bir yıl daha kopardı zamanın eteğinden

yaşlı yorgun kambur gövdesiyle

kurt yemiş kütük gibi devrilirdi tükenmişliğe

ve yüzüne kapanırdı kapılar

istemsiz düşerdi

tarihin küf kokan mahzenine

üzülmezdik üstelik

törensiz gönderirken eski yılı

güle oynaya çiçekli kundak biçerdik

portakal kokularıyla gelirdi yeni yıl

kar gülüşlü öperdi gözlerimizden

sobanın kızaran yüzünde kestane közlerdi annem

ateşe düşmüş orman gibi yanarken tenimiz

yemyeşil orman büyütürdük içimizde

salkım saçak umut yağardı dallarımızdan

tombaladan çıkardı çocuksu sevinçlerimiz

dilimizde eriyen

bir tas pekmeze bandırılmış kar gibiydi

ertelenen düşlerimiz

bakışlarımızı saplarken beyazcama

biraz da zeki müren dinlemekti yeni yıl

hüzzam bir şarkının büyülü tınısıydı belki

belki de belden kıvrak dansöz nağmeleri

siyah beyaz masallar dökülürdü gecelerimize

bilmem kaçıncı hükümetin sözcüleri

yeniden yama yapıp utanmayan vaatleri

örterlerdi kapanmayan yaraların üstüne

baruta bulanmış tuz basmaktı çaresizliğimiz

kurşun damıtan güvercin kanatlarına

bitmeyen kanlı savaşlar taşınırdı buzullar ülkesinden

binlerce umut ağacının ışıltılı gölgesine

noel baba'nın kırmızı çuvalından

katmerli acılar düşerdi çocukların göğsüne

akçeli haberlere katıktı gözyaşları

son dakikalarla yarışırdı canlı yayınlar

salyalı dillerde zafer taşınırdı

gülen ayvalar ülkesine

yine sancılı çığlıklara saplanıyor adımlarımız

biz

biz oluyoruz korunaksız sığınağımızda

zaman

kendine zamansız gömüyor bedenlerimizi

giz oluyoruz karanlığın korkulu gözlerine

oysa

barışa ne kadar da susamıştı kar çiçekleri

01 Ocak 2010