Zamanın Beyni

Gün olur treni rayında huzurlu giderken

Ters çevrilir şemsiye ya işte öyle çıkar raydan

Koltuk altında ekmek değil bir yetmişlikle yürürsün sonra

Eve doğru giden yolda

Kafanda mezeler uçuşmaz, bir tek acı kalmıştır pakette

Sen istemeden altı patlarla uçurur beynini hayat zamanın

Geriye kalanların pek önemi yok

Nedir ki onlar; bir, iki anı öylesine, olmadı atırştırırsın rakının yanında

Ağlamakta yakışmaz, onca feda edilen yanında

Ki bir arkadaş arar, feda ettikleri çok

Parkta bir köşede sıkıştırır acıları, haraç keser

Gelmeyecek günlerin ardına küfürler söyler

Dilene yakışmayan, yabancı...

Kavun kokulu saçlarını ararsın rakı bittikten sonra, yolluk

Ucuz da değil, pahalısından yaşamıssın belli dünyayı

Yine de yalnız döner vücudun o yolları

Parmağındaki halka şarkı söylemez ki

Şarkının en hasını söylese söylese sevgilin söylerdi

Di diyorum, hayat di'yi çok sever

Geçti mi aşklar meyhaneden, eve kadar da eşlik eder.

Sakin sakin içiyorum nicedir

Ve sayıklamıyormuşum geceleri adını

Sabahlarım öyle söyledi

Babamdan gizli içtiğim sigaranın üzerime sinen sinsi kokusu gibi

Sinmişsin belleğime, kaç şişede çıkacak bilmiyorum

Baksan kandırmışım sabahları

aslında sarhoşluktan sayıklayamıyorum adını.