Zamanın En Sensiz Olanı

imla hatasıydı ismin soğuğuma

obualı bir acıdır noksansız

çağ dudaklı öpüştüğümüz gece

güleç bir ölüm

yarınlara hazırlarken yüreğimi

ihanetimi aldattım

kurak bir noktasızlıkta

ağaç peyzajları kalabalıklaşınca

çocuklaşmak sandığım yağmura tutulmakta

zamanın en sensiz olanıydı bu...

kan rengi acıklı bir karanlıkta

ölümüne abarttığım hayallerimdesin

gülüşünün en mütevazi yerine doyamadığım

intihar banyosu yaparken boşu boşuna

söylediğim son eylüllü şarkı

ve bakışlarını attığın boşluğumda

sonlarıma başlıyorum

inanılmaz bir kaçış izi bırakıyorum

umarsızlığına...

ağlayınca ele verdiğim imkansızlıkta

sarardığım çözülmeleri bağlıyorum kopuşlarımıza

akşamın son oyununu bozmak adına

ışıkları uzak limanlı kısa öyküler anlatıyorum

yorgun sularına iç denizlerimin

gözlerin beni benimsesin diye

hiçbir koyu kahve rengiye toz kondurmuyorum

kirlenmiş bir çağla çiçeği kadar güzelsin sen

bütün çirkinlerimi

zamanın en sensiz olanına sürgün eden

sensizliğim hariç

ve kuşlar gökte ayrılık lekesiyken

bak bir kez yüzüme

utandır beni...